M.

Poprzez zestawienie portretów kolorowych i czarno-białych, ten projekt bada, w jaki sposób język wizualny zmienia znaczenie emocjonalne.

​

Portrety kolorowe podkreślają atmosferę, nastrój i indywidualność poprzez wykorzystanie tonów, barw oraz subtelnych wariacji światła. Kolor może sugerować ciepło, dystans, intymność lub napięcie i często odzwierciedla aspekty osobowości lub stanu emocjonalnego fotografowanej osoby.

​

Z kolei portrety czarno-białe eliminują wpływ koloru, kierując uwagę na strukturę, kontrast, fakturę i ekspresję. Bez koloru jako wskazówki widz staje się bardziej świadomy detali twarzy, gestów oraz relacji między światłem a cieniem. Ta redukcja upraszcza obraz, często tworząc bardziej ponadczasowy, surowy i introspektywny efekt emocjonalny.

​

Poprzez umieszczenie tych dwóch podejść wizualnych obok siebie, projekt ukazuje, w jaki sposób kolor kształtuje narrację i kontekst emocjonalny, podczas gdy monochrom redukuje obraz do jego podstawowych, ludzkich elementów. Razem zestawione portrety zachęcają widza do ponownego zastanowienia się nad tym, jak język wizualny wpływa na jego emocjonalną reakcję i sposób postrzegania fotografowanej osoby.